10-11-2026
Studenten van Waterhandjes doen opdrachten voor organisaties in de watersector, waaronder de Schone Maaswaterketen (SMWK). Zo doen ze werkervaring op en maken organisaties kennis met een nieuwe generatie waterprofessionals. Een van deze Waterhandjes vertelt erover.
Joris Lambrechts (24) hoorde tijdens zijn bachelor International Land and Water Management aan de Wageningen Universiteit van medestudenten dat ze klussen deden bij Waterhandjes. “Het leek me mooi om als student al werkervaring op te kunnen doen binnen de watersector,” vertelt hij.
Meer dan honderd studenten met een watergerelateerde studie staan ingeschreven bij het bureau. Ze doen inhoudelijke opdrachten voor waterschappen, gemeenten, provincies en het bedrijfsleven. Het werk varieert van databeheer, veldwerk en projectsupport tot communicatie, beleidsonderzoek en evenementondersteuning. Inmiddels hebben verschillende van deze Waterhandjes de SMWK geholpen.
Inmiddels is Joris bezig met de master van dezelfde studie en heeft hij verschillende soorten opdrachten voor zowel de SMWK als andere organisaties gedaan. Ook hij richtte zijn eigen bedrijf Lambrechts MareTerra op. “De klussen zijn heel breed. Sommige duren een paar maanden, andere een paar dagen. Het is goed te combineren naast mijn studie. Voor studenten is het een mooie manier om het werkveld te leren kennen: je krijgt meteen een indruk van wat je later waarschijnlijk gaat doen. Ook voor organisaties is het interessant om potentiële nieuwe medewerkers te leren kennen.”
Analyse schadelijke stoffen
Hij is nu bezig met zijn vierde opdracht voor de SMWK – werk waarvoor binnen de organisaties van het samenwerkingsverband niet genoeg capaciteit is. Deze opdracht bestaat uit een analyse van een groot Excel-bestand met de meetgegevens uit 2025 van 38 schadelijke stoffen. De SMWK meet de stoffen sinds 2023 elk kwartaal op dertig meetlocaties in het Maasstroomgebied.
De analyse is in eerdere jaren ook al uitgevoerd en Joris werkte hier, samen met twee andere Waterhandjes, ook aan mee. “Dus ik weet al wat de bedoeling is. Ik kijk naar trends: hoeveel PFAS en andere stoffen er in het water zitten. In de Maas en in de zijrivieren, en op plekken dichter bij of verder van rioolwaterzuiveringsinstallaties. Dat kun je vergelijken met eerdere jaren.”
Vergunningen in beeld
Bij zijn vorige opdracht voor de SMWK kreeg hij de vraag om een overzicht te maken van de stoffen waarvoor een lozingsvergunning is uitgegeven in de provincie Noord-Brabant. Daaraan werkte hij een dag met een grote groep Waterhandjes. “We zetten alle vergunningen in een Excel-bestand en deden een analyse: wat weten we wel, wat niet? Zijn er vergunningen die moeten worden herzien?”
De bedoeling was om een korte samenvatting van de belangrijkste bevindingen te maken. “Dit zijn volgens mij de hoofdzaken, de eerste stappen waar je mee bezig moet; we kunnen nog verder gaan met de analyse. Het was voor mij best wel schokkend dat deze basisinformatie nog niet bekend was. Voor de provincie Limburg wordt nu hetzelfde gedaan. Ik weet niet hoe dat zit met de andere provincies.”
Hoge werkdruk
Andere tijdelijke opdrachten deed hij bij drinkwaterbedrijven. “Een keer werkte ik voor Waternet een paar dagen in een stand bij SAIL in Amsterdam. Daar moesten we mensen vertellen over het drinkwater. Dat ging echt over bewustwording.”
Tijdens een andere klus bij RIONED, kenniscentrum over stedelijk waterbeheer en riolering, kreeg hij het verzoek om gemeenten te bellen over een eerder gestuurde vragenlijst. “Toen hoorden we hoe hoog de werkdruk is. Er is overal een flink tekort aan mensen in de watersector.”
Voor en na de digitalisering
Twee dingen zijn Joris tot nu toe opgevallen bij de organisaties waarvoor hij werk heeft uitgevoerd. Ten eerste het verschil tussen de werkwijze voor en na de digitalisering. Papieren archieven zijn inmiddels ingescand, zag hij. “Maar daar zitten nog pdf’s tussen, waardoor niet alle informatie snel in de systemen te raadplegen is.”
Ook noemt hij het verschil tussen zijn generatie en mensen die al vóór de digitalisering in het werkveld zaten. “Als je met mensen van de vorige generatie spreekt, dan hoor je dat ze ontzettend veel verstand van zaken hebben. Ze weten vaak alle details zo uit hun hoofd. Maar een groot deel van hen gaat nu met pensioen. Natuurlijk is een deel van hun kennis overgedragen, maar niet alles.”
Verschil tussen de generaties
Als hij zijn generatie vergelijkt met collega’s van eerdere generaties ziet hij ook: “Wij zijn opgegroeid met het feit dat klimaatverandering bestaat, in plaats van dat daar nog enige twijfel over is. Dus ik denk dat dat ook wel meer urgentie met zich meebrengt. We weten: hier moeten we echt mee aan de slag. Ook omdat wij en de generaties na ons de gevolgen ervan meer gaan meemaken. Voor mensen uit oudere generaties is het een relatief nieuwe kwestie. Voor ons speelt dit ons hele leven al. We doen natuurlijk het een en ander, maar nog lang niet genoeg, zowel in Nederland als internationaal.”
In zijn eigen omgeving – Joris woont in Arnhem – denkt hij aan het programma Ruimte voor de Rivier, waarbij de Rijn op verschillende plekken meer ruimte heeft gekregen, zodat er minder kans is op overstromingen. “Een mooi project. Volgens mij is het redelijk geslaagd,” zegt hij. “Alleen nu wordt er toch gebouwd in een van de uitwaarden, terwijl eerder afgesproken was om dat niet te doen.” Hetzelfde, weet hij, gebeurt in de polder dicht bij Gouda, op een van de laagste punten van Nederland. “Terwijl we door klimaatverandering te maken krijgen met heftige regenbuien en we plekken nodig hebben om water op te vangen. Als je aan een watermanager vraagt waar je wel en niet kunt bouwen, zal dit een van de laatste plekken zijn.”
Technisch en sociaal
Na de middelbare school wist Joris eerst niet goed welke kant hij op wilde. Hij dacht aan technische bedrijfskunde, maar deed een tussenjaar en ontdekte toen dat hij land en water erg interessant vindt. “Ik vind het leuk om het technische als het sociale te combineren. Dat komt in deze studie heel erg terug. En zeker ook in de watersector. Water beweegt en iedereen heeft ermee te maken. Daardoor is het zowel politiek als technisch een hot topic. Zowel wat betreft de waterkwaliteit als de waterkwantiteit. Je kunt er veel kanten mee op.”
Op dit moment schrijft hij een voorstel voor zijn masterscriptie. De scriptie gaat over het overstromingsrisico in Indonesië: waar zit het risico en hoe kunnen we dat verkleinen? Binnenkort reist hij die kant op. Het internationale aspect van de watersector vindt hij vooral interessant. “De Maas begint natuurlijk ook niet in Nederland. Dus het gedrag van andere landen heeft invloed op de waterkwaliteit in Nederland en het is belangrijk om ook over de grenzen te kijken.”